Παλιότερα την πίεση, την ανέβαζε η φτώχεια και η ακρίβεια. Πριν από πέντε- έξι χρόνια, οι θειές, είχαν άγχος για τον πληθωρισμό. Τώρα η ταλαιπώρια τους είναι το σπρέιτ και το Δουνουτού. Όσες το ρίχνουν δαγκωτό στη λαϊκή δεξιά, υποψιάζονται ότι το Δουνουτού είναι το κρυφό χαρτί της αντιπολίτευσης και ότι αύριο θα ξεπροβάλει με ποδοβολητό, ντούρος ο Καραμανλής. Αν όμως ζούσε η γιαγιά Λέκα, είμαι σίγουρη ότι δεν θα σπαταλούσε παρά ελάχιστο χρόνο για το Δουνουτού, γιατί όλη τη μέρα θα την έτρωγε προσπαθώντας να πείσει τη φίλη της, την Πόπη την κουφή, ότι το λένε Δουνουτού και όχι Νουδού και θα ούρλιαζε σαν ανάδρομος Ερμής "τσ πούστρες που ρθαν να μας γαμήσνε" κάνοντας ρισπέκτ στα κατοχικά συμπλέγματα. Βέβαια, η γιαγιά Λέκα ήταν ψιλιασμένη. Όταν πτώχευσε η Τζάιαντ του Γιάνγκου Δράκου, ήπιε ελληνικό με βουβό πόνο μπροστά στην τηλεόραση, θρηνώντας (μαζί με την Πόπη την κουφή). Όχι για την Τζάιαντ, αλλά γιατί το κρολ ήταν κόκκινο. Ήξερε ότι έχει λιμιντάου. Ότι χάνει τη σύνταξη όταν όλα τα γράμματα είναι κόκκινα. Σαν τα στρινγκια που φοράτε εσείς οι νέες. Ο παππούς της φίλης μου Μιμιλούς, που είδε μόνο το λάστιχο της κιλότας κρεμασμένο στην απλώστρα, μίλησε βάσην ετυμολογίας: "Είχαμε έναν στο χωριό μου τσιγκούνη και τον λέγαμε στρίγκη." Ο άνθρωπος όταν γερνάει γίνεται ένας φιλομαθής πίθηκος. Που να ξερε η δόλια η γραία που κυκλοφορούσε ξεβράκωτη στην κατοχή ότι θα ρχόταν εποχή που όλα τα σοβαρά στη ζωή της θα λήγουν σε -έιτ. Πού να φανταζόταν ότι με τις φίλες της δεν θα κουτσομπολεύει πια- θα κάνει ντιμπέιτ. Ότι όλα γύρω της θα είναι μέιτ ιν τσάινα. Ότι θα τρώει τα λυσσακά της με τον εγγονό στο Λονδίνο που έχει ρουμέιτ. Και θα φοβάται μήπως δεν είναι στρέιτ. Άσε που "Αχ το σπρέιτ πήγε πέντε είκοσι". Το είπε με βογκητό ολκής σήμερα το μεσημέρι, στο σουπερμαρκε(ι)τ.
1 σφηνάκια κερασμένα:
Δημοσίευση σχολίου